Artiest

Acht jaar was Carel Kraayenhof toen hij voor de eerste keer een blik in een pianoboek wierp. Acht jaar, maar al dromend van de dag dat hij mensen zou kunnen ontroeren en stimuleren met zijn eigen muziek, net zoals hij zelf iedere keer weer diep geraakt werd door de emoties die muziek in hem los konden maken.
Voor Carel was muziek, zo jong als hij was, toen al een belangrijk middel om te communiceren en dat is in de loop der jaren alleen maar toegenomen. Zijn enthousiasme stimulerend, kochten zijn ouders voor honderdvijftig gulden een oude piano, waar Carel gretig op oefende. De eerste pianoboeken werkte hij zelf door, daarna ging hij op les. Carel zegt zelf dat hij zeker geen natuurtalent was, maar hij was gedreven en gemotiveerd, en door veel te spelen kreeg hij er ook steeds meer behendigheid in.

Het belangrijkste ingrediënt was echter volop aanwezig: Carel had in muziek zijn grote passie gevonden. Midden jaren zeventig raakte Carel onder invloed van zijn broer Jaap in de ban van Ierse, Schotse en Engelse folkmuziek en leerde trekharmonica en Engelse concertina spelen; het was in die periode dat hij met zijn broer begon op te treden op feesten en festivals, op straat en in de theaters. In het begin van de jaren tachtig kwam Carel voor het eerst in aanraking met de bandoneon. Hij ontdekte een LP met uitsluitend soloarrangementen voor dit passionele instrument en Carel werd erdoor geraakt alsof het een bliksemschicht was.